Historia - Dermatologia

Budynek jednego z najstarszych szpitali klinicznych w drzeworytach prof. LejmanaSchorzenia skórne były przedmiotem zainteresowania lekarzy już od epoki starożytnej. Wyraźnie dostrzegalne nieuzbrojonym okiem stawały się przedmiotem dociekań medyków greckich i rzymskich. Szczególnego znaczenia nabrał ogląd zmian skórnych w czasach rozprzestrzeniania się trądu i dżumy. Wczesne wykrycie zmian występujących w ostrych chorobach zakaźnych mogło decydować o losach całej społeczności. Niemniej jednak przez całe stulecia ani nie wyodrębniono nauki o chorobach skórnych, ani nie tworzono odrębnch technik badawczych. Dopiero narodziny anatomii patologicznej i zastosowanie mikroskopu otworzyło drogę nowoczesnej dermatologii.
W Krakowie w pierwszej połowie XIX, w klinice chirurgicznej Bierkowskiego i internistycznej Brodowicza tematyka wenerologiczna oraz syfidologiczna była obecna stale w ich wykładach. Warto przypomnieć, że Bierkowski napisał podręcznik zatytułowany Choroby syfilityczne, czyli weneryczne oraz sposoby ich leczenia  (Kraków 1833). Próbowano także, bez powodzenia, wprowadzić stałe ćwiczenia i wykłady z wyodrębnionego przedmiotu chorób wenerycznych już w 1848 roku.
prof. Antoni RosnerZa pierwszego krakowskiego dermatologa można uznać Antoniego Rosnera (1831-1896), wychowanka ojca dermatologii europejskiej Ferdynanda Hebry (1816-1880). U niego też uzyskał doktorat, pod jego kierunkiem odbywał praktykę kliniczną. Kiedy z początkiem lat 60. XIX stulecia przybył do Krakowa był z już z pewnością doświadczonym lekarzem i dobrze zapowiadającym się badaczem. Na Uniwersytecie Jagiellońskim w roku 1862 obronił rozprawę habilitacyjną zatytułowaną O stosunku szankra do kiły. Niebawem zyskał zatwierdzenie docentury i rozpoczął wykłady w szpitalu św. Ducha. Jednak w ledwie kilka miesięcy później siostry Miłosierdzia, którym szpital podlegał, zaczęły wnosić zastrzeżenia natury etycznej, podkreślając, że nie godzi się kobiet chorych używać do demonstracji dla studentów. Rosner wykłady zawiesił. Wówczas z pomocą przyszła klinika chorób wewnętrznych, w sali wykładowej której wznowiono przerwane wykłady z dermatologii. Jednocześnie udało się wyodrębnić 20 łóżek dermatologicznych. Zdeterminowany Rosner wszczął energiczne zabiegi o utworzenie na Wydziale Lekarskim UJ kliniki dermatologicznej. W 1867 roku zamianowano go prywatnym profesorem dermatologii, a w cztery lata później uzyskano oficjalną zgodę na utworzenie katedry "chorób syfilitycznych i naskórnych". Rosner zyskał profesurę nadzwyczajną, asystenta i lokalizację pod nową klinikę, która miała mieścić się w dobrze znanym mu miejscu, w szpitalu św. Ducha.
Tak oto, w co tu kryć, prowizorycznych warunkach rozpoczęła działalność klinika dermatologiczna. W roku 1879 po zamknięciu szpitala św. Ducha klinika została przeniesiona do szpitala św. Łazarza.  Jak się okazało miała tu pozostać aż do początków XXI wieku.
Rosner starał się nieustannie o zwiększenie ilości łóżek szpitalnych i powiększenie zespołu lekarskiego. Dużą wagę przykładał do dydaktyki sumiennie przygotowując nie tylko teksty wykładów, ale też i odpowiednią ilość wysokiej jakości preparatów. Klinika w roku 1893 znacznie się rozbudowała, a to za sprawą przeniesienia oddziału chirurgicznego do nowego pawilonu (dzisiejsza "Chirurgia Czerwona"). W rok później Rosner otrzymał profesurę zwyczajną. Zmarł w 1896 roku.

 

1
2
3
4

Kontakt

ul. Św. Anny 12,
31-008 Kraków
tel.: +48 (12) 422-54-44
fax: +48 (12) 422-40-06
e-mail:
dziekwl@cm-uj.krakow.pl