Historia - Anatomia patologiczna

Anatomia patologiczna, jako odrębna dyscyplina medycyny pojawia się stosunkowo późno. Ostatecznie nastąpiło to w połowie wieku XIX, w czym decydujące znaczenie odegrała szkoła stworzona i przez wiele lat kierowana przez Karla von Rokitansky'ego (1804-1878). Przeszła ona do historii jako tzw. Młodsza Szkoła Wiedeńska lub Druga Szkoła Wiedeńska. Dzięki decyzji Rady Wydziału Lekarskiego UJ już w 1850 roku rozpoczęła działalność Katedra i Zakład Anatomii Patologicznej, chociaż z dużymi kłopotami, gdy chodzi o zamianowanie jej profesora. Ostatecznie pierwszym profesorem mianowano Józefa Dietla, jednego z twórców wiedeńskiej szkoły Rokitansky'ego. Dietl, mający na względzie katedrę i klinikę interny traktował swoje szefostwo nad anatomią patologiczną jako chwilową konieczność. Już w roku 1852 oddano ją w ręce Austriaka Wentzela Treitza (1819-1872), wychowanka praskiej uczelni. Treitz wykładał po niemiecku, rzetelnie acz bez polotu. Zresztą prowadził katedrę tylko przez trzy lata. Otrzymawszy profesurę anatomii patologicznej w Pradze opuścił Kraków w 1855 roku. Na jego miejsce przyszedł asystent Rokitansky'ego Richard Heschl (1824-1881), który później został profesorem anatomii patologicznej w Wiedniu. Heshl nie przejawiał szczególnego zainteresowania losami krakowskiej katedry, którą właściwie porzucił, opuszczając Kraków bez formalnej prośby o urlop. Jego następcą w roku 1861 wybrano wielkiego uczonego, świetnego organizatora i dobrego dydaktyka Ludwika Karola Teichmanna (1823-1895). I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że Teichmann był rasowym anatomem prawidłowym. Zarówno nowy profesor, jak i Rada Wydziału, doskonale rozumiały, że jest to sytuacja przejściowa. Teichmann czekał bowiem na możliwość objęcia Katedry i Zakładu Anatomii Opisowej UJ, co też nastąpiło w 1868 roku.

Wówczas losy katedry spoczęły w rękach kolejnego "wiedeńczyka" Alfreda Biesiadeckiego (1839-1889). Nie ulegało najmniejszej wątpliwości, że Kraków doczekał się wreszcie wybitnego anatomopatologa. Sam Karl von Rokitansky uważał go za najzdolniejszego ze swoich uczniów. Biesiadecki mimo, że był profesorem w Krakowie ledwie parę lat, wywarł ogromny wpływ na cały wydział lekarski. To właśnie dzięki niemu wzorzec szkoły wiedeńskiej został w Krakowie utrwalony, dając istotny początek nowoczesnemu, bo naukowemu podejściu do zagadnień klinicznych. Histologiczne badanie zmian łojotokowych skóry, które po raz pierwszy stosował Biesiadecki było wówczas na wskroś nowatorskie, czyniąc zeń pioniera dermatologii europejskiej. Najzdolniejszym pośród jego uczniów, był Tadeusz Browicz.

1
2
3
4
5
6
7

Kontakt

ul. Św. Anny 12,
31-008 Kraków
tel.: +48 (12) 422-54-44
fax: +48 (12) 422-40-06
e-mail:
dziekwl@cm-uj.krakow.pl